از همینجا دایره یا خط هرکدام را که خواستی بگذار کنار جملات ...

حکیم نسخه هامان را بد پیچیده بهم ! هرسه مان یا هر چارمان را  ...میدانم  اما باور نکردی ! ...

از آن بالا نگاهمان میکند و هی لبخند میزند که " عزیزکانم آرام باشید ، کمی تامل ، مراقب باشید با حوصله  سر کلاف گره خورده را باز کنید ... سخت نیست ! میخواهم ببینم بزرگ شدید ؟ عزیزکانم ! ..." هی ازآن بالا " دوست دارییَم " نگاهمان میکند و هی بوسمان میکند  و نازمان میکند ...که ناراحت نشویم ... که طاقت یک قطره اشکمان را هم ندارد ...

از آن بالا که نه ...چند وقت است لابلای دست و پاهامان هی میچرخد که نکند فکر کنیم غریبیم و تنها...  لطافت هوا را این چند روزه حس کردی ؟ هوایش  امروز از توی کیفت پیچید دورت و خورد به صورتم و همه ی فضا را ،  که نه دوباره همان موقع  بلند نفس کشیدم و بازدمیدم و  باز ...و حالا اینجا توی اتاق هم  هست... دهلیز همان سوراخهای قلب بود خانم دکتر؟ باور کنید  الان که دست میگذارم رویش ، بویش توی دماغم میپیچد و  دوباره کیف و دور و دور ازین حق تر ندیده ام به خدایی ات سوگند!

چقدر دلم برای تویی که ندیده امت تنگ شده سمیرا ... چشمهایم را که میبندم دست راستم توی دست راستت است و دست چپم را به آرامی به پشتت فشار میدهم حالا دیگر توی بغل همیم قلب چپم  حالا دیگر روبروی فضای خالی از قلب سمت راستت است و قلب چپت روی فضای خالی از قلب سمت راستم ... " ببخشید چند لحظه تامل کنید  ! " ... خب حالا دیگر هیج جای تهی ای نمانده ... حالا الا بذکر الله که میخوانم کافیست برای هر دو شان ............

اجازه ؟ میشود کمی آرام ازین غزل بگذری ؟

میدانم ... امروز هم دروغ گفتم ... عجیب است اینکاره نبودم ! ... در هر صورت باهوش تری میدانم ... همه ی اینها بین خودمان میماند دیگر ؟ میترسم جماعت ها کار دستت بدهند ... کمی هم فکر آینده ام باش !... میدانم !... میدانم میدانی !... تاکید که اشکال ندارد ، دارد؟!

در پایان این سطر امیدوارم از خواهر دار شدنتان پشیمان نشده باشید با هر دو تان هستم ! فقط امیدوارم ....

یا حق

کبریای توبه را بشکن پشیمانی بس است

از جواهر خانه ی خالی نگهبانی بس است

ترس جای عشق جولان داد و شک جای یقین

آبرو داری کن ای زاهد . مسلمانی بس است

خلق دل سنگند و من آیینه با خود میبرم

بشکنیدم دوستان .دشنام پنهانی بس است

یوسف از تعبیر خواب مصریان دلسرد شد

هفتصد سال است میبارد . فراوانی بس است

نسل پشت نسل تنها امتحان پس میدهیم

دیگر انسانی نخواهد بود .قربانی بس است

بر سر خوان تو تنها کفر نعمت میکنیم

سفره ات را جمع کن  ای عشق مهمانی بس است ...

                                                                                                        ابوالفضل نظری

اگر بعد از نماز صبح مفاتیح را باز کنی در تعقیبات نماز دعایی را به نقل از امام رضا (ع) میابی ، چند باری که به خواندنش عادت کنی دیگر نمیتوانی دل بکنی که نخوانی اش  .... میانه ی روز اگر یادت بیاید که نخواندی اش صبح ، تمام تلاشت را میکنی که مفاهیمی که در ذهنت از دعا مانده را مرور کنی ....

بِسْمِ اللّهِ وَ صَلَّى اللّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِهِ وَ اُفَوِّضُ

به نام خدا و درود خدا بر محمد و آلش باد و واگذارم

اَمْرى اِلَى اللّهِ اِنَّ اللّهَ بَصيرٌ بِالْعِبادِ فَوَقيهُ اللّهُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا لا

كارم را به خدا كه براستى خدا به كار بندگان بينا است ((پس خدا از نيرنگهاى بد نگاهش داشت ))

اِلهَ إ لاّ اَنْتَ سُبْحانَكَ اِنّى كُنْتُ مِنَ الظّالِمينَ فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّيْناهُ

معبودى جز تو نيست ((منزهى تو كه من از ستمكارانم پس ما دعايش مستجاب كرديم و از

مِنَ الْغَمِّ وَ كَذلِكَ نُنْجِى الْمُؤْمِنينَ حَسْبُنَا اللّهُ وَنِعْمَ الْوَكيلُ فَاْنَقَلَبُوا

غم و اندوه نجاتش داديم اين چنين مؤ منان را نجات دهيم )) ((خدا ما را بس است و چه نيكو وكيلى است پس با

بِنِعْمَةٍ مِنَ اللّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوَّءٌ ما شاَّءَ اللّهُ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ

نعمت خدا و فزونى كه ديگر بدى به آنها نرسيد بازگشتند)) آنچه خدا خواهد، نيست جنبش و نه نيرويى

اِلاّ بِالله ما شاَّءَ اللّهُ لا ما شاَّءَ النّاسُ ما شاَّءَ اللّهُ وَ اِنْ كَرِهَ النّاسُ

مگر بوسيله خدا آنچه خدا خواهد مى شود نه آنچه مردم خواهند آنچه خدا خواهد مى شود اگر چه مردم

حَسْبِىَ الرَّبُّ مِنَ الْمَرْبُوبينَ حَسْبِىَ الْخالِقُ مِنَ الْمَخْلُوقينَ حَسْبِىَ

ناخوش دارند بس است مرا پروردگار از (بندگان ) پروريده شده ، بس است مرا آفريدگار از آفريدگان بس است

الرّازِقُ مِنَ الْمَرْزُوقينَ حَسْبِىَ اللّهُ رَبُّ الْعالَمينَ حَسْبى مَنْ هُوَ

مرا روزى ده از روزى خوران بس است مرا خدا پروردگار جهانيان بس است مرا آنكه او

حَسْبى حَسْبى مَنْ لَمْ يَزَلْ حَسْبى حَسْبى مَنْ كانَ مُذْ كُنْتُ لَمْ يَزَلْ

بس است مرا، بس است مرا آنكه هميشه مرا بس است بس است مرا آنكه از وقتى بودم هميشه بسم بوده

حَسْبى حَسْبِىَاللّهُ لا اِلهَ اِلاّ هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِالْعَظيمِ.

بس است مرا خدا معبودى جز او نيست بر او توكل كنم و او است پروردگار عرش با عظمت .

معده درد نوستالوژیک دوباره سراغم را گرفته ، یک سبد زیتون تلخ نارس پیشکش آورده... طعمش حالم را بد میکند اما به رسم ادب هم شده  نمیشمارمش !...

***

الف مثل استقامت : تا آخر می ایستم . هم خانواده : صراط مستقیم

سووشون میخواندم اینقدر که لابلای کتاب به خودم بد و بیراه گفتم لذت خواندش داشت از بین میرفت ...

الان وقت سووشون خواندن است ؟ چند ساله هستی ؟ عجولانه تصمیم نگیر ! یک وقت زود نباشد برای خواندن ...وقت بسیار است ...نوه و نتیجه ات را که دیدی آنوقت از رویش برای انها بخوان حیف است دوبار ؟ اخر وقتت تلف میشود برای خواندن !!

چند وقتی است بد آشفته است! همان ذهن و فکرم... وقتی حسابی کم بیاوری وقتی حالت بد شود از افکارت نظرهایت ...دقیقا وقتی است که امیدت را هم از دست میدهی ... کاری برای خودت نمیکنی... در منجلاب درس نخواندن و کتاب نخواندن و درست فکر نکردن و خیلی چیزهای دیگر...هر چقدر بخودت گیر بدهی و حالت از خودت بد شود ..حالت بدتر میشود...

از تنبلی یا نمیدانم چی ! به قرار صبح هم نرسیدم ... شاید خیلی سخت بشود جبرانش کرد....بد دلخور بود ... تمام اعصاب و تمرکزم مثل کلاف سر در گم تو هم میلولیدند و نمیتوانستم سرشان را پیدا کنم ...

ده دقیقه به یک خودم را رساندم که حداقل اینبار دیر سر کلاس نروم ...ترجیح میدادم نروم تا نگاههای شماتت آمیز استاد را تاب بیاورم ...اما هربار خودم را به رگ بیخیالی میزدم و ... امروز دیگر طاقت نداشتم ...وارد کلاس که شدماستاد نیامده بود جای صندلی ها عوض شده بود یکسری دور تا دور دیوار چیده شده بود و مابقی یک گوشه جمع شده بود ... وقتی حال و حوصله ی کلاس جمعیت شناسی اقتصادی  اجتماعی را نداشته باشی بهتر است همان ته کلاس بنشینی و سووشونت را بخوانی ...

بگو رستم خان قضیه توله سگ های سرجنت را برای یوسف تعریف کن ..سهراب خودش سررشته حرف را بدست گرفت  ... وقتی مادر سگ را دزدیدند و سرجنت جنازه اش را لای درختها پیدا کرد سه زن ایل را که خود طفل شیر خوار داشتند مجبور کرد تا با سینه هاشان به توله سگها شیر بدهند ...

( تعبیر به مضمون ! الان کتاب همراهم نیست کتابش را مجبور شدم نصفه کاره تحویل بدهم ...آخر وقتی کارشناسی باشی فقط میتوانی 3 کتاب از کتابخانه قرض بگیری (!) ....وقتی کتاب دیگری را لازم داشته باشی )

کوچکترین جمله و مساله اعصابم را بهم میریزد ...دلم به حال خودم میسوزد  ... بیچاره !...

دختری با آرایش غلیظ که هفته ی پیش روبرویم نشسته بود امروز بقل دستم نشسته  هم ورودی هستیم ولی تا به حال حتی با هم سلام و علیکی نداشتیم ... قیافه ی هفته ی پیشش را روبرویم مجسم میکنم ..چهره ی زیبایی با  پوستی که به شدت  برنزه شده  و رژ گونه پررنگی که فضای خیلی بیشتری از گونه اش را احاطه کرده و  سایه هایی که حتی زیر چشمم هم از آن بی نصیب نمانده بود و موهای خرمایی بسیار روشن ... احساس میکردم هر آن مقنعه اش از سرش می افتد ...

اما امروز پوست سفید و پن کک مالی شده ... سایه های آبی و نقره ای با رژ های بنفش و خط لب قرمز ... و موهای زیتونی مش کرده ...کمی که سرم را کج میکردم و در همان امتداد هم چشمهایم را .. به راحتی نیمرخش را میدیدم ... ضخامت رژش خیلی زیاد بود ...احتمالا چند تایی از رو ی هم زده بود رنگش خاص شده بود ....

کفشهایی هم که میپوشید در نوع خودش تک بود... هفته ی پیش یک کفش راه راه رنگارنگ با ستاره ... اینبار هم یک جفت گیوه ...

یاد حرفهای سعیده افتادم همان هفته ...روی نیمکتها نشسته بودیم توی حیاط ..مریم آمد جلو با او سلام و علیکی کرد و رفت ...سعیده گفت : میدونی باباش چکاره است ؟ گفتم نه ! ... گفت حدس بزن!  ...چمیدونم بابا ....باباش رییس کل اداره  فرهنگ و ارشاد استانِ ...  ! ..ااا چه جالب ... عجب ... به به .... آهان ......

دفعه ی پیش چادر سرش کرده بود بدون هیچ آرایشی بهش گفت مریم چه خبره ؟ چی شده چادری شدی ؟ گفت نه بابام اومده تهران قراه بیاد دنبالم ....

به اندازه ی کافی اعصاب خودم از دست خودم داغان است ..حال و حوصله ی حرص خوردن برای کس دیگری را ندارم ...

وااای دوباره کارهایی را که باید انجام بدهم مرور میکنم و حرص میخورم !نصفشان را انجام داده ام ولی اصلا آنچیزی نمیشود که میخواهم ...دیگر نمیدانم چه کنمشان ..................

بوی تند عطر مریم دارد حالم را بد میکند فکر کنم دیویدف باشد ... استاد هم که پشت هم فقط حرف میزند و یکریز ... همه تند تند جزوه مینویسند بجز من !... سووشون را طوری میگیرم که استاد نبیند ... هی جابجا کردن موقعیت کتاب هم خسته ام کرده ...

سرم را کج میکنم روی برگه های مریم ... فکر کنم این سومین برگه آچاری باشد که  نت برداشته و تمام شده ... حال برگرندان سرم به حالت اولش را هم ندارم ...برگه ی سفید دیگری از لای کلاسورش بیرون میاورد و با خودکار آبی اش شماره 7 را گوشه ی سمت راست توی یک دایره مینویسد و سمت چپ با خودکار صورتی اش : الابذکر الله تطمئن القلوب .........

(  اینها هم چند سطری مثلا پی نوشت ! )

- نمیدانم عمر این پست چقدر است شاید نیم ساعت ، شاید یکروز یا یک ماه... البته به گمان اقای جوزدانی خنده دار است و ما کشتیمشان با این پست های چند دقیقه ای ... اما واقعا نمیشود کاری کرد ... جای خیلی ازین حرفها اینجا نیست ....

- دلم برای زهرا علوی تنگ شده ... با دستان خودم کشتمش ...

- دعا کنید . فراوان !