از تمام ضد حال های « پاداش سکوت» که بگذری، دو سه سکانسِ به یاد ماندنیِ احتمالا همیشگی دارد.
یکی: سکانس نماز، مالک یوم الدین های مکرر ... دقیقا همان جایی که خنده ات می گیرد، گریه ات می گیرد!
برای این یکی بیشتر از همه خوشحال شدم و دست زدم... «سلامٌ عليــــــــــــــــكم ...»